من بعد از ۳ سال دوباره میخوام وبلاگ نویسی رو شروع کنم.

یاده تونه عاشق یکی بودم. اون عشق تموم شد. فراموشش کردم. ولی الان عاشق یه دختری هستم که تمام زندگیمه. البته اونم منو خیلی دوستم داره. بهم چند بار ثابت کرده.

به هر حال عاشق همیم.

الان ۳ سال گذشته .بزرکتر شدم.حالا دانشجوی معماری هستم.

برای همتون آرزوی موفقیت دارم.

سلام

عزیزان این آخرین مطلبی است که من در این وبلاگ می نوسیم.

این مطلب به نظر من درست حال و هوای جامعه ما رو نشون میده.

به حر حال متشکرم.( دانیال)

تقدیم به او که رفت و مرا تنها گذاشت با فریادهای سرد:

تو نیستی که ببینی چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاریست

چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست

چگونه جای تو در جان زندگی سبز است ,چگونه!

هنوز پنجره باز است تو از بلندی ایوان به باغ می نگری

تمام گنجشکان که در نبودن تو مرا به باد ملامت گرفته اند تو را به

نام صدا می کنند

تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است طنین شعر نگاه تو در ترانه من

تو نیستی که ببینی چگونه می گردد نسیم روح تو در باغ بی جوانه من

چراغ, آینه, دیوار, بی تو غمگینند!

تو نیستی که ببینی چگونه با دیوار به مهربان یک دوست از تو می گویم.

دلم می خواهد آنقدر بگریم تا از اشک های غم من سیلی خروشان شود و تا ثابت کنم که دلم چقدر بی تو تنهاست

ردپای اشکهایم را بگیر      تا بدانی خانه عاشق کجاست

نمیدانم که رازم با که واژم               غم سوزو گرازم با که واژم

چه واژم هر که رو نه بنگره فاش        دگر راز و نیازم با که واژم

در دیده به جای خواب آبست مرا     زیرا که به دیدنت شتاب است مرا

گویند بخواب تا خوابش بینی           ای بی خبران چه جای خواب است مرا

دستامو بگیر تو دستات             وفت تنهایی و غربت

تکیه گاه خستگیم باش     تو این کویر و وحشت

این قلب افسرده و درهم فشرده ام را بتو می سپارم

تا با تارو پود سرزان آن آهنگ عشق بنوازی

هر کجا دل شکسته دیدی     یادی زدل شکسته ام کن

هر جا پروبال خسته دیدی    یادی ز پروبال خسته ام کن

تنها نه همین دلبر من عهد شکن شد     با هر که دم از عشق زدم دشمن من شد

کاش می شد فراموش کرد, کاش می شد از خاطر برد

دریغا تمام اندیشه ام تو هستی.

دردم, قلب شکسته ام استو غم من تو هستی.

آیا می رسد آنروز که من تکه های پریشان قلب خویش را

در کنار هم بگذارم و درونش عشق دیگر بیافرینم؟!

عشقی که دروغ نگوید, خیانت نکند و.....

ولی چه می توان گفت زندگی این است, زندگی خرد می کند می شکند و

برایش فرقی نمی کند که چیست, چه احساسی دارد.

خدایا بتو پناه می آورم کمکم کن من چه باید بکنم

گر چه  جز صبر کاری دیگر نمی توانم بکنم ولی تا کی؟

خدایا , هیچ کس نمی فهمد که من چه می گویم

هیچکس, و من در این دنیا تنهای تنهام

اگر چه همیشه تنها بودم, همیشه.

ولی دم برتیاوردم. نمی دانم چه گناهی کرده ام

که مستحق این مجازات ها هستم و همیشه من باید درد بکشم

ولی باز به تو پناه پناه می آورم تو که پنه تمام مستحقان و نیازمندان هستی.

تو که دعای بنده ات را نادیده نمی گیری.

خدایا , کمکم کن بیشتر از هر زمان دیگر به کمک تو احتیاج دارم

بمن صبر بده که این غم و شکست را پشت سر بگذارم

بمن صبر بده که در مقابل حرفهای مردم تاب بیاورم

و تحمل کنم, و به خاطر گناهانی که تا حالا مرتکب شدم

                                                                         مرا ببخش؟

خدایا امروز به تو این قول را می دهم

راستی و درستی را سرمشق کارهای خود قرار دهم

خدایا می دانم گناهکارم ولی تو بخشنده ای

پس مرا ببخش و بیشتر از این مرا عذاب نده

چرا که من به اندازه کافی مجازات شده ام.

این پستی که من مینویسم مربوط به یک دوست هست که تنها کسی بود که ماجرای من براش مهم بودش . مطلب اول مربوط به اوست

اگه یه روز قلب کسی رو شکستی یه میخ رو دیوار بکوب , اگه یه روز دلشو به دست آوردی میخ رو از دیوار در بیار ولی چه فایده که جای میخ روی دیوار میمونه

به مد پوشان بگویید مد آخر کفن است

خداحافظ براي تو چه آسان بود ولي قلب من از اين واژه لرزان بود خداحافظ براي تورهايي داشت براي من غم تلخ جدايي داشت خداحافظ طلوع من غروب من خداحافظ تواي محبوب خوب من سلام تو،طلوع پاك شبنم بود غروب ظلمت وتاريكي وغم بود سلام تو،شروع آشنايي ها نويد مهرباني ها، زمان مهرباني ها

زندگي زيباست نه در رويا ...... بوسه زيباست نه براي هوس ....... پرنده زيباست نه براي قفس ....... دوست داشتن زيباست نه براي لمس كردن براي حس كردن

.

گر کليد قلبي رو نداري قفل نکن. به چشمان کسي نگاه نکن اگه دروغ خواهي گفت.به کسي سلامي نده اگه خداحافظي در پيش است.دست کسي را نگير اگر رها خواهي کرد.به کسي نگو دوستت دارم اگر ديگري در فکرت هست

اگر باران بودم ،آنقدر مي باريدم تا غبار غم از دلت بردارم اگر اشك بودم ، مثل باران بهاري به پايت مي گريستم اگر گل بودم شاخه ايي از وجودم را تقديم وجود عزيزت ميكردم اگر عشق بودم ،‌آهنگ دوست داشتن را برايت مي نواختم ولي افسوس كه نه بارانم ،‌نه اشك ،‌نه گل و نه عشق اما هر چه هستم دوستت دارم

تو که رفتی واسه من جای آشتی که نذاشتی.... کاش می شد از اول گل عشق رو توی قلبم نمی کاشتی....... یه بهونه که دوباره با تو باشم که ندارم...... این تو هستی که میایی به یه بوسه باسه آشتی.

از کسی که دوستش داری ساده دست نکش.... شاید هیچ کس را مثل تو دوست نداشته باشی....از کسی هم که دوستش داری به آسانی مگذر..... شاید که هیچ وقت هیچ کس را مثل تو دوست نداشته باشد.

آرزو.....

ای آرزو , ای سرچشمه هستی, ای مایه خوشی و سعادت بشر, ای مرز

عشق و ای لطیفتر از نسیم و شدید تر از طوفان,

آیا تو نیز هیچ با من همراه و یار بودی؟

پروردگارا: در این جهان آرزو, چرا کلبه کوچکی که جز دل نام ندارد نصیب

من کردی؟

کاشانه قصری که در برابر طوفان حوادث استقامتی ندارد,

کلبه خونینی که جز تقدیر در آن راهی نباشد,

خانه ویرانکه در آن بجز اشک و صبر همدم و مونسی را صاحب نیست

تصمیم کردی؟

ای یار

برای من کور بودن و ندیدن آفتاب سهل است.

اما دور بودن و تو را ندیدن را نمی توانم تحمل کنم

فراموش مکن که جز تو من کسی را ندارم

تو به من کتاب دوست یابی دادی ولی درس دشمنی آموختی.

تو از وفا و عاطفه سخن گفتی در حالیکه نا مهربانی و بی بهری را پیشه ساختی.

چندی است که تو را نمی بینم و گرچه هرگز ترا فراموش نمی کنم,

ولی با این وجود تو را نمی آزارم

تو برو با هر که می خواهی سعادتمند باش,

این تنها آرزوی من است.

من باید........!

من باید آنچه را احساس می کنم بنویسم....و می نویسم!

ولی تو ای پاسدار جهالت!....

اگر می خواهی دهان فریاد مرا قفل کنی... قفل کن.

اما فراموش مکن همان انسانی که دیروز ندانسته برای تو قفل می ساخت,

... امروز دانسته کلیدش را برای من می سازد.

سلام:

عزیزان ببخشید که این بار از این موضوعات نوشتم به حر حال در خواست شده بود.

امید وارم که ناراحت نشید.

من میمیرم... اما مرگ من, مرگ زندگی من نیست!

(( به نام او))

چیستم! زاده یک شام لذت بار

ناشناسی پی می راند در این راهم

روزگاری پیکری بر پیکری پیچید

حاصل آن من شدم بی آنکه

                                     خود خواهم

پدر:

آنشب اگر خوش خلوتی پیدا نمی کردی

و تو ای مادر اگر شوخ چشمی ها نمی کردی

تو هم ای آتش شهوت شور بر پا نمی کردی

کنون من نیز بی نام و نشان بودم

پدر جان جنایت کردیه ای شاید نمی دانی

به دنیایم خیانت کردی شاید نمی دانی.

((تولد من))

                 افسوس که روز تولدم رفته از یادم!

من آمدم که بسوزم! ... سوختم.

آمدم که بیازم, ساختم.... آمدم که بگویم , گفتم...

ولی چکار کنم هر چه ساختم, سوخت و هر چه سوختم به دل این

کلاله هایی که سرنوشت من و امثال من

در دستشان است تاثیر نکرد...

آه...! تف به این اجتماع نامرد, تف!

((چرا....؟))

جواب آسمان را می دهم با ابرها هم ساز می شوم

همه چیز را خاکستری می بینیم براستی چرا گریه را دوست می دارم؟

چرا چشمانم بی تابند؟

دلم بارانی است!نفس کشیدن, دوست داشتن را از یاد بردم!

چرا اشکهایم بی اراده اند با اینکه خیلی وقته از با تو بودن می گزره.

چرا دیگر نمی توانم کسی را دوست داشته باشم؟

چرا آسمان جوابم را نمی دهد؟

چرا ابر به خاطرم گریه نمی کند؟

یعنی کسی می تواند به اندازه یک شقایق دشتی را دوست داشته باشد؟

چرا نمی تواند؟ چرا نباید بتواند؟

چرا تو می روی وقتی که به تو نیازمندم؟

چرا باعث شدی نفس کشیدنم را فرموش کنم؟

زندگی برایم بی مفهوم باشد؟

چگونه می توانم چرا ها را از بین ببرم؟

در کجا تمام می شود, انتهای ریل کجاست؟

وقتی که من هنوز راه را نیافته ام!

کنار آشیانه تو آشیانه می کنم .

فضای سینه را پر از ترانه می کنم.

کسی سوال می کند به خاطر چه زنده ای؟

و من برای زندگی تو را بهانه می کنم.

سرم را روی زانو می گزارم تا بیایی

             خودم رو دنیا می سپارم تا بیایی 

تمام روزها را میسرایم, بعد شبها,

                     هزاران تک ستاره می شمارم تا بیایی

شبیه آن پرستوی مهاجر من هم امروز

                  اسیر گرم و سرد روزگارم تا بیایی

اگر چه بد نکردم با تو تا وتی که رفتی

                    ولی با این همه من شرمسارم تا بیایی

از آنروزی که رفتی زیر باران نگاهم

               همیشه غرق شط انتظارم تا بیایی

خودم هم خوب می دانم که بعد از مرگ من نیز

              همیشه می تپد قلب مزارم تا بیایی

فقط این چند بیت انتظار آلود خود را

              درون دفتر دل می نگارم تا بیایی

((مرگ عشق))

می رسد روزی بی من روزها را سر کنی     می رسد روزی  که مرگ عشق را باورکنی

می رسد روزی که تنها در کنار خط من        شعر های کهنه من مو به مو از برکنی

قلب من و قلب تو دو قلب از هم جداست         قلب تو گر آهن است قلب من آهنرباست.

در این دنیا که نا مردان عصا از کور می دزدند   من نادان خوش باور در محبت جستجو کردم

(( طلب جان))

کاش معشوق زعاشق صلب جان می کرد        تا که هر بی سروپا نشود یارکی

((خواب مردگان))

اگر می دانستم مردگان هم خواب می بینند     من هم می مردم تا تو را در خواب بینم

خوشا عاشق شدن اما جدایی        خوشا عشق و نوای بینوایی

نوای عاشقان در بینواییت            بقای عشق و عاشق در جدائیت

اگر عاشق شدن جرم و گناه است      چرا لیلی و مجنون آفریدی؟!

وقتی عشق فرمان میدهد              حتی محال هم سر تسلیم فرود می آورد

به نام معبود عاشقان

(( گل عشق ))

 امروز باردگر عشق تو خاطرم را آشفته کرد.

خاطرات خوش زندگی جوانیم که در قبال عشق پاک تو گذشته بود.

و این روز ها چون شعله های سوزنده ای رو به خاموشی بود از نو شعله ور گردید.

میدانم که تو هم گذشته را از یاد نبرده ای.

آن روزها که مرا دوست داشتی و به عشق خود آمیدوارم می داشتی, بیادت هست

یک روز گل زیبایی به من هدیه دادی.

گل سرخ کوچک قشنگی بود که حکایت ازعشق پاک من و قلب هوس پرست تومی کرد

تو را هرگز در زندگی از یاد نخواهم برد, زیرا تو نخستین عشق منی.

ولی دریغا که تو قول خود را از یاد بردی.

همچنانکه عشق آتشینی را که سعادت زندگی خود میدانستم فراموش کردی

مهر خود را از من دریغ نمودی و آرزو هایم را در هم شکستی

ای کاش هرگز در سر راهم قرار نمی گرفتی و دین و دلم را به یغما نمی بردی

امروز آن گل سرخی را که به من هدیه داده بودی هنوزم دارم

آن یگانه یادبود عشق پاک من است

امروز دیگر این گل طراوت و زیبایی آن روز را ندارد

زیرا عشق تو که مایع شادابی و طراوت آن بود وجود ندارد

قلب من امروز این گل خشک را دوست دارد

زیرا خاطره های خوش عشقی که جند صباحی به طول میانجامید در میان برگ های

خشک شده آن مدفون است. این گل, گل عشق من بود ........

ولی افسوس که چه زود از طوفان بی وفایی تو پژمرده گردید؟!

دروغ

دروغ می گفت دیگری را دوست می داشت.

بارها گفتم دوستم داری؟ گفت: آری. تا دیری خاموش بودم. ولی آخر از پای شکیب افتادم و گفتم راست بگو تو را خواهم بخشید. آیا دل به دیگری بستی؟ گفت نه.

فریاد زدم بگو راستش را هرچه هست ترا خواهم بخشید. و از گنهت هرچه سنگین باشد خواهم گذشت.

عاقبت با آرزوی فراوان پیش آمد و گفت: مرا ببخش ....... دیگری را دوست دارم.

گفتم : حال که سال ها تو به من دروغ می گفتی این بار هم من به تو دروغ گفتم:

(( تو را نخواهم بخشید ))

تو را با دیگری دیدم         که گرم گفت و گو بودی

با او آهسته می رفتی        سر و پا مهو او بودی

صدایت کردم مو              بر من چون بی گانه نگاه کردی

شکستی عهد دیروز رو     گنه کردی .گنه کردی. گنه کردی

گناهت را نمی بخشم    گناهت را نمی بخشم    گناهت را نمی بخشم

به نام خداوند عشقهاي آسماني

با سلام, سلامي به گرمي خورشيد وسلامي به زلالي دريا, سلام به كسي كه دوستش دارم, كسي كه مرا در دوست داشتن عوض كرد و مرا عاشق خود كرد. به او سلام مي كنم چون دوستش دارم و عاشقش هستم.

با يكي مي خوام درد و دل كنم.مي خواهم به كسي كه نتوانستم حرفهاي دلم را به او بگويم, نتوانستم دوست داشتن به او را به زبان آورم و مي خواهم بگويم به او كه دوستش دارم. مي خواهم بگويم هيچ وقت قدرت حرف زدن با او را پيدا نكردم و نتوانستم به او بگويم دوستش دارم نتوانستم به او بگويم عاشقش هستم نتوانستم با او درد و دل كنم .

هر وقت مي خواستم با او حرف بزنم بغضي در گلوم بود كه اگر حرف مي زدم می شکست.

می خواستم بگم دوستش دارم نفس در سینه ام حبس می شد.خلاصه نتوانستم به او بگویم که او بود رویاهای من او بود کسی که در ذهنم در فکرش بودم او بود که می توانستم دوستش داشته باشم, اون بود عشق من, خیلی سخته که نتوانی به کسی که دوستش داری حرف نزنی حتی نتوانی به او بگی دوستش داری.

همیشه دعا می کنم او را در خیابان ببینم با او حرف بزنم به او بگویم که دوستش دارم , این دعا بر آورده شد ولی وقتی می آمدم که با او حرف بزنم وقتی دل را به دریا می زدم وقتی قدرت این را داشتم که بغضم را نگه دارم وقتی که می خواستم نفس عمیق بکشم و با او حرف بزنم , او خودش را از من دور می کرد. بارها در سر کوچه خانه آنها میدیدمش ولی او جواب نمی داد او مرا محل نمی گذاشت انگار که من یک غریبه هستم انگار من را تا به حال ندیده است.

یک سوال از خدا ـ از شما دارم:

من چه کاری بکنم که او برگردد من چه کاری انجام بدهم که ببینمش و با او حرف بزنم و بگویم

دوستت دارم تا جایی که زنده باشم تا جایی که من و تو در کنار همدیگر هستیم دوستت دارم و عاشقت می مانم.

( دوست دارم امیرحسین )  

دوباره دل هواي با تو بودن كرده                      نگو اين دل دوري عشقتو باور كرده

دل من خسته ازاين دست به دعاها بردن             همه آرزوهام با رفتن تو مردن

حالا من يه آرزو دارم تو سينه                         كه دوباره چشم من تورو ببيني

باسه پيدا كردنت تن به دل صحرا ميدم               آخته تو رنگ چشات حيبت دنيا رو ديدم

توي هفتا آسمون تو تك ستاره مني                     به خدا ناز دو چشماتو به دنيا نميدم

حالا من يه آرزو دارم تو سينه                          كه دوباره چشم من تورو ببيني

بزار تنها باشم تنها بميرم                        ديگه از درد و غم آروم بگيرم

برم پيدا كنم يه جاي خلوت                      بشينم اشك بريزم تا قيامت

 برو اي دل بخواب كه وقت خواب            سلام تو هميشه بي جوابه

به تو بي دست و پا از من نصيحت            اگه عاشق بشي خونت خرابه

چرا اي دل تو اين قدر سربزيري              به دام اين و آن هر دم اسيري

چرا گول مي خوري با يك اشاره              سحر شد تو هنوز چشمات بيداره

 برو اي دل بخواب كه وقت خواب            سلام تو هميشه بي جوابه

به تو بي دست و پا از من نصيحت           اگه عاشق بشي خونت خرابه

سرم را روی زانویت گذاشتم                دیگه گریه به من مهلت نمی داد

تو می خواستی که بگریزی حراسان      ولی اشکم به تو فرصت نمی داد

چرا آمدی چرا آمدی؟                        آمدی باز بخندی به روز و روزگارم

برای خنده تو                                  دیگه اشکی ندارم

من از غرور اشکگینم                       که می خندی به روز و روزگارم

غرورم را به دست اشک دادم             ولی رفتی تو مغرور از کنارم

حالا باز دوباره من                         تو کلام وقصه هاتم

من دل شکسته بازم                         رو پناه شونهاتم

حالا با بغض تنم                             باز دلیل گریه هاتم

بارون و حق حق گریم                     چشمه روی گونه هاتم

خیلی وقت عاشقم                           عاشق سادگی یاتم

تو بتی برای من                             من بت شکن فداتم

شبها آغاز می شن                           نغمه ها ساز می شن

پری های گوشه گیر                        فکر پرواز می شن       

باز تولد منه                                  توی انتظار تو

اولین فصل منه                             اولین بهار تو

خیلی وقت عاشقم                           عاشق سادگی یاتم

تو بتی برای من                             من بت شکن فداتم

منو می شناسی عزیزم                     من همون عاشق خستم

اسم من مونده به یادت                      یا که از یاد تو رفتم

بیا امروز رو سفر کن                      باسه فردایی دوباره

خستگی هامو رو تو در کن               توی دنیایی دوباره

خیلی وقت عاشقم                           عاشق سادگی یاتم

تو بتی برای من                             من بت شکن فداتم

ای دو چشمت سبزه زاران                         گریه ات ا شک بهاران

می روم غمگین و نالان                             بهر من اشکی میفشان

ای سر و پا مهربانی                                 ای نگاهت آسمانی

در دل نامهربانم                                        شوق ماندن مینشانی

ترسم آخر در کنارم                                   خسته و آزرده گردی

با همه خوبی و پاکی                                  در خزان پژمرده گردی

می روم تا نشنوم آواز باران دوچشمت            می روم چون می حراسم شعله افسرده گردی

ای که در خوبی و پاکی. چهل چراغ آسمانی     قلب سردم را چه بی حاصل بسوید می کشانی

عاشقم و چشم انتظاری                                 پاک و روشن چون بهاری  

هر چه گفتم باورت شد                               حیف از احساسی که داری

چشمه ای خشک و سیاهم                            خسته ای .گم کرده راهم

بگزر از من چون که دیگر                          زشت و سر تا پا گناهم

ترسم آخر در کنارم                                   خسته و آزرده گردی

با همه خوبی و پاکی                                  در خزان پژمرده گردی

می روم تا نشنوم آواز باران دوچشمت            می روم چون می حراسم شعله افسرده گردی

ای که در خوبی و پاکی. چهل چراغ آسمانی     قلب سردم را چه بی حاصل بسوید می کشانی

قصه تلخ مرا کاش از نگاهم خوانده بودی         من گناه کارم تو خوب و مهربانی.